Meld je aan voor de gratis mail met artikelen van 'Serenora Schrijft':
voornaam
achternaam
Email
 

Wist u dat de meeste (gevoelige) mensen vroeger niet begrepen werden en daar nu nog mee kampen? 


Niet begrepen worden, geldt dit alleen voor hooggevoeligen? Het komt vaker voor dan dat u zou denken en de gevolgen zijn verstrekkend. Het onbegrepen worden, wie kent dit niet? Maar hebben gevoelige mensen er meer last van?

De meeste van u voelen zich wel eens niet begrepen. Het lijkt een menselijk trekje om niet goed te communiceren en daardoor misvattingen te creëren. Een goed gesprek kan de misverstanden uit de wereld helpen en daarmee kan het gevoel begrepen worden weer terug komen. Dit is de meest ideale situatie en ik moet toegeven die komt helaas niet zoveel voor!
 
Onbegrepen zijn is een diep ingrijpend proces dat in de gevoelswereld heel wat pijn veroorzaakt. Daarom komt het veel voor, dat om die pijn van het onbegrip te vermijden er (onbewust) een mechanisme in werking wordt gesteld. Dat mechanisme heeft veel weg heeft van een  vlucht, een gevecht of bevriezing. Dit is een subtiel, onder de oppervlakte liggend, gedrag, met een funeste uitwerking, vooral voor de persoon zelf.
 
Er is dan geen mogelijkheid tot een goed gesprek, nee, het gaat anders. Het vluchten wordt dan gekenmerkt door het vermijden van de situatie (wegblijven) Het vechten lijkt  vaak op roddelen in de wandelgangen over de onbegrepen situatie (soms ook effectief) Maar het bevriezen zien we vooral bij het zwijgend door gaan (soms mokkend).

Dit laatste, doorgaan zonder wat te zeggen levert heel wat innerlijke spanningen op. Aan de ene kant zou men wel willen spreken, maar uit angst toch niet begrepen te worden, of verkeerd begrepen te worden wordt er gezwegen. En daarmee zit men klem.(vluchters en vechters doen iets en komen hierdoor minder snel klem te zitten)
 
Laat ik een voorbeeld geven van iemand die niet begrepen werd en daardoor klem zat; Anneloes (een naam die ik ter plekke verzin) was 45 jaar en ze kwam bij me omdat ze voor de tweede maal een burn-out had. Ze was dit keer inmiddels 16 maanden thuis. Onderzoeken door haar arts wezen geen afwijking uit. Vorige keer was ze nog langer ziek geweest. Ze was toen na haar langdurige ziekte op dezelfde werkplek  terug gekomen. Een werkplek waar ze al 25 jaar werkte. Er was na haar ziekte eigenlijk niets veranderd en nu wilden ze haar weer re-integreren en weer op dezelfde werkplek.
 
Anneloes kwam over als een zeer gevoelige vrouw. Haar klachten waren vooral lichamelijke reacties zoals voelbare verkramping van de spieren in het hele lichaam, huilbuien, hulpeloosheid, slapeloosheid en sombere gevoelens. Ze kon weinig stress hanteren, had lage rugpijn, diarree en een zenuwachtig hoestje. De eerste behandeling was vooral gericht op ontspanning, rust en vertrouwen. Ook zat haar keelchakra op slot.

Het keelchakra is een energetische verbinding tussen de keel en de aura. Dat chakra staat er om bekend dat deze voor een goede communicatie moet zorgen. Dat ontbrak er nogal aan. Er werd door haar niet gepraat. Ze gaf toe dat ze niet echt duidelijk kon maken wat ze wilde. En eigenlijk wist ze het zelf ook niet. Ja ze wilde rust! Dat wel. Niet opgejaagd worden.
 
Tijdens de tweede behandeling kwam ze in een diepe laag van haar onderbewustzijn en ineens beleefde ze haar eigen geboorte weer. Ze voelde dat er hevig aan haar getrokken werd (tangverlossing). Ze kreeg toen al geen rust volgens haar. Haar hele leven bepaalden anderen haar tempo, dat niet het hare was. De heftige emotie die volgde gaf weer ruimte en rust in haar hele systeem.
 
Ze kon zich vinden in de metafoor van een vrachtboot, die langzaam maar met veel inhoud vaart. Die moeten niet opgejaagd worden om net zo snel als een speedboot met weinig inhoud te zijn. Voor het eerst kon ze heel duidelijk voelen dat ze zich niet meer op wilde laten jagen. Dat snelle, dat paste totaal niet bij haar. Zij wil de rust van reflectie zoals bij haar diepgang nodig is. Het zal een passen en meten worden die integratie. Dit keer let ze erop dat het “goed voelt” voordat ze er aan begint, zodat het haar niet nog een keer overkomt.
 
Een ander voorbeeld van niet begrepen worden komt voort uit het zichzelf niet begrijpen! In dit voorbeeld noem ik hem Tijm. Hij had klachten zoals vermoeidheid, alles was hem teveel, zweetaanvallen, maagklachten, vermoeide benen, duizeligheid. Wat ik vooral bij hem zag was de wazige ogen, alsof hij achter glas zat te kijken maar niet mee deed aan het leven. Ja hij beaamde dat het leek alsof er een sluier over hem heen getrokken was. Hij had een goede baan, woonde samen, dat zat wel goed.
 
Wat ik merkte was dat er druk en spanning in het hele lichaam voelbaar was. Het voelt dan aan als een ballon die op knappen staat, zo strak. Op mijn vraag hoe hij zulk een spanning op wist te bouwen, bleek dat hij naast zijn baan ook nog een spirituele opleiding volgde. Hij stond op het punt als derde jaars in te schrijven, maar had daar zo zijn twijfels over. Of hij het wel aan kon nu hij zo moe was.Door het advies om een jaartje pauze te nemen, viel er een last van zijn schouders! Hij knapte zienderogen op. Als hij zichzelf eerder begrepen had was het niet zover gekomen, want ergens voelde hij wel dat hij aan zijn maximum zat.

Zo kwam ik dit onbegrip zelf tegen aan het eind van mijn opleiding voor Cranio Sacraal therapeut. Ik had er zoveel moeite mee, want ik voelde niets. Ja, ik voelde wel pijn bij mijzelf, dat wel. Maar ik voelde geen beweging bij een ander zoals ze mij probeerden te leren. En die beweging, daar ging het om zei docent Etienne Peirsman. Ik snapte het niet want men vond mij zo gevoelig. Ik huilde om alles en met een vingerwijzing deed het al zeer. Ik voelde me echt niet begrepen. Totdat een gastdocent Penny mij een sessie gaf. Zo subtiel en zacht, ik voelde elke beweging tot in mijn tenen. Dat was het, het moest zachter! En ik mocht op haar eindelijk mijn eigen aanrakingsgewicht toepassen en dat was vederlicht. Daar was het, de beweging. Eindelijk kon ik voelen wat ik deed! 
 
Het laatste voorbeeld gaat, hoe triest ook, om een onbegrepen mogelijk gevoelig kind. Dit keer een kind van ongeveer 5 jaar, ik weet zijn naam niet eens. Hij werd op een camping door zijn oma onder de douche gezet. Ik was in een andere ruimte en hoorde hem gillen. Uit de douche komend hoorde ik de oma tegen hem zeggen( en dat zei ze echt niet vriendelijk) dat ze nog nooit zo’n aansteller meegemaakt had. Andere kindjes… bla bla bla…  En vroeger hadden wij geen warm water… bla bla bla… En zo ging het nog een poosje voort. Ik hoorde ik haar nog tegen anderen zeggen: 'Hij heeft een hekel aan douchen!'
 
Tja. Mogelijk kunnen velen onder u dit soort voorbeelden aanvullen. Hoe vaak is er tegen ons als gevoelige kinderen niet gezegd “stel je niet aan”,” doe niet zo flauw”,” je zus/broer heeft nergens last van”,” jij ook altijd!”
 
Zo’n jochie vecht nu nog luidkeels, maar ondertussen worden de woorden van de volwassene ingeprent. Het zal niet lang duren tot zijn protest verstomd en zal hij die situaties proberen te vermijden. Als dat niet meer mogelijk is, dan bevriest ook zijn levendigheid. Met het risico van depressie of burn-out op latere leeftijd.
 
Als er met het kind gecommuniceerd zou worden over de manier van zijn lichaam schoonhouden, zou hij zeker met een alternatief voor het douchen komen. Het zal volwassenen verbazen hoe vindingrijk kinderen kunnen zijn. Ze komen zelf vaak met een alternatief voorstel. Daardoor wordt er begrip gevoeld en dat is belangrijk voor hun latere leven. Nu kan het niet altijd, discussies met kinderen over iets wat moet gebeuren, dat zal duidelijk zijn. Maar uit bovenvermeld voorbeeld kon ik opmaken dat het zeker niet de eerste keer was. Een gesprek hierover levert dan veel meer op. 

Het maakt bij onbegrip en de kwetsure daarvan niet zoveel uit of men (hoog)gevoelig is. Wel staan de sensoren van (hoog)gevoelige personen "scherper" afgesteld en zullen ze eerder de pijn in hun gevoelslichaam ervaren. Daardoor lijkt het, dat het  vaker onder (hoog)gevoeligen voorkomt. De emotie onbegrepen voelen grijpt veel dieper terug en wel op het trillingsniveau dat we onbewust nog kennen vanuit de bron. Daar was alles in harmonie en waren de frequenties volledig op ons afgestemd. Als we nu de niet op ons afgestemde trilling ervaren, voelen we weer onze allerdiepste pijn. De pijn van niet in harmonie zijn. Begrip zal ieder van ons meer in harmonie brengen in plaats van zout in de wond wrijven.

© augustus 2009 Ria Feskens
 


website ontwerp (1999) door J.A. Software, alle bewerkingen in eigen beheer 2020, Ria Feskens